+

Biografie Sieb Posthuma

Sieb Posthuma is overal. Zijn illustraties, decors en kostuums zijn niet meer weg te denken uit de boekwinkel en het theater in Nederland en ver daarbuiten. Vorige week verscheen een biografie van Posthuma, geschreven door Joukje Akveld: Van toen, tot …

Sieb Posthuma is overal. Zijn illustraties, decors en kostuums zijn niet meer weg te denken uit de boekwinkel en het theater in Nederland en ver daarbuiten. Vorige week verscheen een biografie van Posthuma, geschreven door Joukje Akveld: Van toen, tot hier, en nu verder. In het rijk geïllustreerde boek beschrijft Akveld de kunstenaar Sieb Posthuma (die zichzelf liever ambachtsman noemt), maar ook de persoon, vanaf zijn jeugd tot nu. Het is een vermakelijk en inspirerend boek, zowel om te lezen als om te bekijken.

Zo ontdek je bijvoorbeeld dat Rintje, de foxterriër die Sieb via NRC Handelsblad bekend maakte bij het grote publiek, eigenlijk Melle had moeten heten. De pagina’s die de relatie tussen de illustrator en zijn hond en het werk dat daaruit voortkwam beschrijven, behoren tot de meest aangrijpende van het boek.

De doorbraak van Sieb aan het begin van deze eeuw kwam misschien als een verrassing, dat hij van tekenen zijn werk zou maken was dat niet. Al vanaf zeer jonge leeftijd is Posthuma met potlood en pen in de weer. Hij was een slechte slaper en tijdens de slapeloze uren tekende hij volop. “Dat het wit van het papier voor mij als vanzelfsprekend overging in het wit van mijn laken, resulteerde in een hoogst merkwaardige collectie lakens in de linnenkast” vertelt hij over die periode. Zijn hond Rintje doet hem dit later, in een tekening in NRC Handelsblad, na.

Tijdens zijn opleiding aan de Rietveld Academie in Amsterdam, in de jaren tachtig van de vorige eeuw, verruilt Sieb onder invloed van internationale inspiratiebronnen als de Neue Wilde het kleine vlak voor grote, autonome kunst. Het hoofdstuk over deze periode is het meest boeiende van het boek. En hoewel het uitstapje uit het illustreren terugkijkend kort blijkt te zijn, legt het ook de basis voor zijn werk in het theater, bijna twee decennia later, als hij voor het Diaghilev Festival een tijdelijke theaterzaal van 1000 m2 ontwerpt.

De biografie van Akveld is een poging om de kunstenaar in zijn context te plaatsen. Dat lukt goed. Het boek blijft toegankelijk en geeft je het gevoel Sieb Posthuma echt beter te leren kennen. Posthuma komt zelf ook veel aan het woord. De vele tekeningen, foto’s en schetsen (met als special halverwege beeld uit het originele Moleskine schetsboekje van Calder: De draad van Alexander) houden het tempo er in en laten het denk- en werkproces dat voorafgaat aan het eindresultaat zien. Het zou boeiend zijn geweest meer afgewezen en onvoltooid werk te zien. Dat wordt gelukkig goedgemaakt met enkele jeugdtekeningen van Sieb, waarin soms zijn kenmerkende stijl al te herkennen is.

De belangrijkste boodschap van het boek zit misschien wel in de titel. En nu verder! Op de laatste pagina van het boek staat een dromenlijstje voor de toekomst: Een glas-in-loodraam ontwerpen, de cover van de New Yorker, maar ook “een nieuwe hond”. Als je het al niet had, heb je er na het lezen van dit boek helemaal zin in: op naar het vervolg!

Joukje Akveld – Van toen, tot hier, en nu verder.

Door: Jasper Visser

Geef je reactie

Reacties