+

Pollock in Caïro

Dat kunst inspireert, daar zijn veel mensen het over eens. Maar de laatste tijd kom ik steeds meer voorbeelden tegen van wel een heel vergaande vorm van inspiratie: de kopie. Niet zoals meestervervalser Van Meegeren, waarbij nep nagenoeg niet meer te onderscheiden is van echt. Maar creatiever, waarbij het origineel direct herkenbaar is als basis van een nieuw werk, dat toch probeert een eigen kracht te hebben.

Dat kunst inspireert, daar zijn veel mensen het over eens. Maar de laatste tijd kom ik steeds meer voorbeelden tegen van wel een heel vergaande vorm van inspiratie: de kopie. Niet zoals meestervervalser Van Meegeren, waarbij nep nagenoeg niet meer te onderscheiden is van echt. Maar creatiever, waarbij het origineel direct herkenbaar is als basis van een nieuw werk, dat toch probeert een eigen kracht te hebben.

Een goed voorbeeld is deze kopie van Gustave Caillebottes De parketschrapers (1875) uit het Musée d’Orsay in Parijs.

Gustave Caillebotte De parketschrapers

De maker is mij onbekend, zoals wel vaker gebeurt bij vondsten op het internet, maar het is meteen herkenbaar als een inspiratie op het origineel van Caillebotte.

Gustave Caillebotte De parketschrapers

Ook kwam ik deze twee variaties op Egon Schiele tegen. Wederom is de maker onbekend, maar de herkenbaarheid is treffend.

Egon Schiele Zittende vrouw met opgetrokken knieEgon Schiele Zelfportret met arm boven het hoofd gedraaid

 

Het is denk ik een vrije vertaling van de twee originelen Zittende vrouw met opgetrokken knie (1917) en Zelfportret met arm boven het hoofd gedraaid (1910).

Egon Schiele Zittende vrouw met opgetrokken knieEgon Schiele Zelfportret met arm boven het hoofd gedraaid

 

Het mooist is het als een toevallige gebeurtenis in een andere tijd op een andere plek, onbekend bij de kunstenaar, een inspiratie lijkt. Dan is het alsof de kunstenaar zich heeft laten inspireren door een beeld uit de toekomst. Zoals Jackson Pollock door de mensenmassa op het Tahrirplein in Caïro.

Jackson Pollock Tahrirplein CaïroJackson Pollock Tahrirplein Caïro

 

Tot slot een werk van Gábor Ősz, een Hongaarse fotograaf die al een tijdje in Amsterdam woont. Het is een werk uit de serie Liquid Horizons, gemaakt tussen 1999 en 2002 met een camera obscura.

Gábor Ősz Liquid HorizonsMark Rothko Blauw, groen en bruin

 

Ik ben gek op dit werk. Het doet mij denken aan een andere favoriet van mij, Blauw, groen en bruin (1951) van Mark Rothko. Ik denk te weten dat Ősz hier niet bewust mee bezig was, of toch …

Van de laatste twee voorbeelden word ik echt enthousiast. De eerste twee, ach… , gelukkig hebben we de originelen. Heb jij nog goede voorbeelden? Stuur ze op. Ik houd me aanbevolen.

Door: Erik Schilp

1 reactie

Reacties