+

Terug naar de sixties

Onlangs schreef ik over mooie digitale manieren om het verleden zichtbaar te maken. Er zijn ook kunstenaars die zich hiermee bezighouden, vaak met interessante en bijzondere resultaten. Zelf was ik onlangs betrokken bij een kunstwerk waarin een roemruchte periode uit …

Onlangs schreef ik over mooie digitale manieren om het verleden zichtbaar te maken. Er zijn ook kunstenaars die zich hiermee bezighouden, vaak met interessante en bijzondere resultaten. Zelf was ik onlangs betrokken bij een kunstwerk waarin een roemruchte periode uit de Amsterdamse geschiedenis centraal staat: de wilde jaren zestig.

Tussen maart 1968 en september 1969 was aan de Prins Hendrikkade 142 het jongerencentrum Fantasio te vinden. Het was destijds wereldberoemd; van ver over de grenzen trokken jongeren naar Amsterdam om zich hier onder te dompelen in het bijzondere maatschappelijke experiment. In Fantasio kon drugs worden gebruikt nog voordat de eerste coffeeshop de deuren opende. En er werd geëxperimenteerd met muziek, performances en seks. Het meest bijzondere is de sluiting: juist omdat Fantasio zo enorm succesvol was – in anderhalf jaar tijd kwamen er 225.000 bezoekers over de vloer – vonden de initiatiefnemers dat het maatschappelijk alternatief te veel een bedrijf werd en sloten ze zelf de deuren.

Mede hierdoor bestaan er veel mythes en verhalen over Fantasio. Beeldend kunstenaar Jan Rothuizen nam deze herinneringen als uitgangspunt. Samen gingen we in archieven, oude kranten en gesprekken met betrokkenen van weleer op zoek naar wat Fantasio nu precies betekende. Het resultaat is een 9 meter hoge wandtekening die sinds vorige week op de Prins Hendrikkade 142 te zien is. Hier zit tegenwoordig namelijk De Appel arts centre, dat graag wat meer inzicht wilde in de geschiedenis van zijn onderkomen.

Ik vind het fascinerend om te zien wat er gebeurt als geschiedenis vertaald wordt naar beeldende kunst. Natuurlijk is de ruimte beperkt en speelt het perspectief van de kunstenaar een grote rol. Het is dus altijd een persoonlijke selectie en interpretatie. Dat maakt het net interessant, want het nodigt uit om zelf na te denken over wat jij ervan vindt. Maar wat me vooral aanspreekt is hoe beeldend kunstenaars, in dit geval Jan Rothuizen, erin slagen om het verleden voor mij tot leven te wekken en er een gevoel bij over te dragen.

Wil je zelf een kijkje nemen? De tentoonstelling ‘Artificial Amsterdam’, waar het werk deel van uitmaakt, is tot 13 oktober te zien in De Appel arts centre. De wandtekening van Jan Rothuizen blijft daarna waarschijnlijk nog staan tot het voorjaar van 2014.

Door: Pepijn Reeser

Geef je reactie

Reacties